Centreren

Het boek over "Centeren" van Thomas F. Crum heb ik met veel interesse gelezen.

Ik vond het een indrukwekkend boek. 

Hoe ik met het boek kennis maakte, vond ik al even bijzonder.

Ik kreeg tijdens de cursus palliatieve zorg een les over complementaire zorg door Martine Busch. Ze liet zien wat voor haar centeren was. Daarbij ging ik in op haar uitnodiging in en deed ze een oefening met mij voor de klas. Ze nam even de tijd om echt bij haar zelf te zijn en daarna maakte ze bewegingen met haar handen om mij heen. Ze raakte me nauwelijks aan. Naderhand voelde ik me energieker, terwijl ik me normaal moe voel na een lesdag.

Twee dagen later probeerde ik de oefening uit bij een vriendin, die erg in haar hoofd zat. Ik bracht gevoelsmatig haar energie naar beneden en raakte haar voeten even aan. Ze voelde meer gronding en ik kreeg het er warm van. Het boeide me.

Nog een paar dagen later ging ik naar de qigong-les en bij binnenkomst viel m’n oog op het boek ’Centeren’. Ik wist meteen dat ik het graag zou willen lezen/bestuderen. Ik mocht het zomaar meenemen. Met veel plezier heb ik er iets over geschreven. 

Ik heb als leerdoel bij mezelf blijven in het contact met de ander. Ik ben geneigd om alleen bij de ander te zijn.

Door het gemakkelijk te lezen boek met vele sprekende voorbeelden, kreeg ik kracht en inspiratie om te oefenen vanuit mijn center, mijn middelpunt van energie onder in mijn buik. Met mijn aandacht gericht op mogelijkheden i.p.v. beperkingen. omarmen i.p.v. weg duwen en/of me terugtrekken. Steeds weer mijn voeten mogen voelen en daardoor gegrond zijn, is de basis, die me energetisch sterker/krachtiger maakt. Dat is een fijn gevoel, waar ik steeds naar terug kan keren als ik apen, beren of olifanten op de weg zie. Het is nauwelijks te bevatten dat ik pas geleden (in het echt) een dagje op safari was en dat onze "open vehicle" letterlijk werd tegen gehouden door een olifant. Zo bijzonder! Een dag later voelde ik me gevangen op m’n hotelkamer, ik kon wel huilen. Alleen op straat, in een miljoenenstad met hoofdzakelijk mensen met een donkere huidskleur, is gevaarlijk. Toch kon ik (soms) toepassen wat het boek me o.a. leerde: kijk naar wat je wel kan doen! Positieve aandacht geven aan m’n oppaskind van 17 en haar naar haar stage brengen (het Nationaal Kindertheater in Johannesburg), met een taxi van het hotel. Daarna had ik de ruimte (in tijd) om te reflecteren op de afgelopen dagen en kon ik alvast een stukje schrijven over wat het boek voor mij heeft betekend. Ik had al een samenvatting van het boek gemaakt van 8 geschreven blaadjes. Daardoor kon ik het nog eens terug lezen, om me te herinneren wat me zo aansprak. Ik ervaar dankbaarheid dat het boek op mijn pad is gekomen en dat ik de kans mocht omarmen het boek te lenen, te lezen en er van te leren. Diep van binnen voel ik, dat het me helpt op mijn ontdekkingsreis (naar binnen).

Geplaatst door Nicola op 6 maart 2018