Lichaam en geest; een onafscheidelijk duo

Om het leven ten volle te leven is het nodig dat lichaam en geest één geheel zijn. Dat betekent dat het lichaam een bewoonbaar thuis voor de geest is en de geest het lichaam als woning aanvaardt. Een bewoonbaar thuis wil zeggen, dat het lichaam ontspannen is en gestrekt. Op die manier kan de energie doorstromen en zich vernieuwen. Dat nodigt de geest uit om thuis te blijven in plaats van elders te gaan passagieren. De geest treedt dan niet onbewust uit het lichaam of staat zonder censuur open voor heldere waarnemingen. Het klinkt misschien abstract. Het lijkt alsof je hier weinig vat op kunt hebben. Niets is minder waar.

Ouroubouros Tattoospedia.com

Een bewoonbaar thuis
Bij een traumatische gebeurtenis kan het gebeuren dat iemand de verbinding met zijn lichaam niet meer ervaart. Dit overkwam mij ruim 20 jaar geleden toen ik door een auto werd aangereden. Ik zag mezelf op straat liggen en ik voelde een enorme liefdesband tot mijn lichaam. Ik besefte dat ik dit leven nog niet wilde verlaten. Je lichaam op afstand ervaren is op een dergelijk moment een zegen. Ik ervoer geen pijn. Ditzelfde hoor je dit weerklinken in woorden van gemartelden die zeggen dat hun lichaam gebroken kan worden, maar hun geest vrij is en onaantastbaar blijft. Het mechanisme om de verbinding met het lichaam niet meer te ervaren komt voort uit onze dierlijke instincten. Een konijn dat door de vos wordt gepakt, houdt op te bewegen. Hij bevriest en lijkt dood. Hierdoor laat de vos hem eventueel liggen en gaat eerst nog op jacht gaat naar meer voedsel. In de tussentijd kan het konijn ontwaken uit zijn bevriezing en de energie die in hem opgeslagen is gebruiken voor zijn vlucht. Vaker is een mens niet het gehele contact met zijn lichaam kwijt, maar slechts gedeelten.

Bevriezing bij mensen kan diverse vormen aannemen. Dit is afhankelijk van de mate waarin de verbondenheid met het lichaam niet meer wordt beleefd. Iemand kan werken, handelen, doen zonder verbonden te zijn met wat hij doet. Het gevoel is uitgeschakeld. Men doet wat gedaan moet worden. Of iemand neemt zichzelf waar zonder tot handelen in staat te zijn. Hij kijkt als het ware naar een film met zichzelf in de hoofdrol. Ook dan is het gevoel uitgeschakeld. Zoals gezegd, dit is een zegen, omdat de rauwheid van de pijn niet ervaren wordt. Inwendig bouwt zich echter spanning op, omdat de levensenergie geen uitweg kan vinden. De mens moet, net als het konijn, weer uit zijn bevriezing komen. Zo niet, dan leidt deze bevroren toestand niet alleen tot lichamelijke verstijving, maar ook tot nervositeit. Onbewust zoeken we eenzelfde traumatische gebeurtenis steeds weer op met als doel om alsnog de opgeslagen energie te ontladen. Meestal gebeurt dit niet, omdat we niet weten hoe we de energie weer vrij kunnen laten. Dit telkens opnieuw beleven zonder tot ontlading te komen kan iemands leven in meer of mindere mate ontwrichten.

Qigong, taiji en meditatie volgens de methode van het Buqi-instituut zijn een heel veilige weg om weer thuis te komen in het lichaam. In qigong werk je met de energie van de aarde. Deze energie is vele malen sterker dan je eigen energie en deze kan, als je dat toelaat, je in beweging zetten. Energie die in je lichaam geblokkeerd is, komt dan vrij. Die beweging kan letterlijk beweging zijn, maar ook bijvoorbeeld vibratie, boeren, winden, lachen en/of huilen. Je komt op deze manier los uit bevriezing van wat zich ooit in je leven heeft afgespeeld; hoe groot of klein ook. Het is belangrijk niet meer op zoek te gaan naar wat die gebeurtenis was. Je beleeft het dan als het ware opnieuw en weer zal bevriezing plaats vinden. De levensenergie raakt opnieuw gestagneerd. Met qigong en nog sterker met taiji leer je met aandacht te leven én tegelijkertijd richting te geven aan je energie. Gebeurtenissen in je leven zullen hierdoor minder snel als traumatisch ervaren worden.

De geest blijft thuis
De kern van de Chinese bewegingskunsten en meditatie is, dat je balans houdt tussen tegengestelden. Het is een hele oefenweg om hier bedreven in te raken. Als het lukt om je geest in rust te laten zijn en je energie te laten stromen, dan ben je leeg. Dit is niet alleen een vinding van het Oosten. Benedictus van Nursia heeft in de 6de eeuw een dagritme bepaald waarin bidden en werken in balans met elkaar waren. Dit is later bekend geworden als ‘ora et labora’ (bid en werk). Door de juiste balans tussen bidden en werken zijn de monniken ontvankelijk voor God. Ontwikkel je je verder in taiji, qigong en meditatie, dan zal je op een gegeven moment merken dat je werkelijkheid veel groter is geworden dan alleen het fysieke waarneembare.

Sommige mensen zijn bang voor deze staat, omdat ze in het verleden uit hun lichaam zijn getreden of helderziende waarnemingen hadden die ze niet konden negeren. Anderen verkeren graag in deze staat, omdat daar alles prettig is. Klamp je je vast aan de angst of aan het plezier, dan trek je je terug uit de fysieke realiteit. Deze negatie heeft als gevolg dat het dagelijks leven niet op juiste waarde kan worden geschat en passende verantwoordelijkheid voor het eigen leven kan worden genomen. Veelal leidt dit tot het blijven zoeken van geluk buiten zichzelf in plaats van het vinden van geluk in het eigen innerlijk.

In taiji, qigong en meditatie houd je te allen tijde aandacht in je lichaam, zodat je kunt blijven voelen en handelen. Je werkelijkheid breidt zich slechts uit. Ooit gaf ik tijdens een interview een taiji-demonstratie. De interviewster schrok. Voor haar gevoel was ik ineens vele malen groter geworden, wat in werkelijkheid natuurlijk niet kon. Wat er gebeurde was dat mijn energieveld veel en veel groter werd, doordat ik mijn geest leeg liet. In de staat van onthechting kun je kiezen wat je toelaat en wat niet. Je hoeft dus niet overspoeld te worden door helderziendheid. In taiji neem je alleen dat waar wat voor het gevecht van belang is. Bij buqi-healing laat ik dát toe dat van belang is om het zelfhelend vermogen van iemand te stimuleren. Met meditatie laat je jezelf leeg.

Samen
Nog een stap verder is dat je samenvalt met het Ene en jezelf daarin ervaart. Vele mensen hebben geprobeerd dit in woorden te vangen en elke poging blijft tekort schieten. In deze staat is mededogen vanzelfsprekend. Dit is niet iets zoets of klefs. Met compassie kun je grenzen stellen, genezen, liefhebben en alle dagelijkse dingen doen. De verhalen over Jezus geven je talloze voorbeelden zoals tafels van de tollenaars die werden schoon geveegd, water dat in wijn veranderde, zodat er voor alle gasten genoeg was en het genezen van zieken.
Elke stap op dit pad naar het ‘deel worden van de grotere realiteit’ geeft je meer mogelijkheden om het wezenlijke van jezelf in de wereld te realiseren. Je bent niet meer in de ban van je emoties. Je leert tegengestelden samen te brengen en je te openen voor het Ene. ‘Mijn wil’ verandert geleidelijk in ‘uw wil geschiede’. Mijn verlangens zijn in overeenstemming met mijn hoogste waarden.

Geplaatst door Helen IJsselmuiden op 4 december 2015