Loslaten doe je zo

Als ik ergens mee zit en geen oplossing zie, dan krijg ik nog al eens te horen ‘laat maar los. Het komt wel goed.’ ‘Ja wat, laat maar los?’, denk ik dan. ‘Komt wel goed. Hoe dan? Kun jij mooi denken!’ Ik voel me boos en onmachtig. En ik weet dat het de beste oplossing is. Het is makkelijk gezegd, maar moeilijk gedaan. Kijk ik naar de foto van het everzwijn hieronder, dan begrijp ik waarom we zo moeilijk kunnen loslaten. Loslaten is niet een ‘werk’- woord: ik laat los, jij laat los, wij laten los. Loslaten is iets wat vanzelfsprekend gebeurt, zoals de bladeren ook deze herfst weer van de bomen zijn gevallen. Aan dit vanzelfsprekende gaat de fase van ontbinding vooraf.


  Vol-ledig, dood zwijn in staat van ontbinding

Ontbinden

Kijk je naar de foto, dan voel je vermoedelijk afschuw. Je hoeft niet veel moeite te doen om de geur van ontbinding en verrotting te ruiken; de zwerm vliegen, die erop zitten, te horen. Als laatste zullen de maden het opruimwerk afmaken. Het geheel maakt dat je je het liefst zo gauw als mogelijk afkeert en je aandacht ergens anders op richt.
 
Hier zit precies de crux waarom loslaten niet eenvoudig is. Iets wat je zou moeten loslaten, wil je meestal van je afduwen. Je wilt het weg hebben en er niet bij stil staan. En je wil je er zeker niet mee verbinden: de pijn ervaren die het je doet, het verdriet omdat het voorbij is, de onzekerheid over wat er komen gaat. Dat is ontbinden. Uiteindelijk volgt hierna, vanzelf en onvermijdelijk, dat je het los laat. Je durft te stappen in het onbekende zonder te weten wat het je gaat brengen. Je durft te vertrouwen dat ook nu weer het leven je draagt. Het leven brengt nieuwe kansen en mogelijkheden om te groeien. Wel zijn die vaak anders dan wij wensen of verlangen. Het vraagt om openheid om dat te zien en aan te gaan.

Meditatie

In het boeddhisme zijn er meditaties die beoefend worden op begraafplaatsen; de plek van ontbinding en loslaten. Eén ervan is dat je je voorstelt  dat je lichaam gaat zweren en etteren totdat al je vlees is weg gerot. Mijn trainer, dr. Shen Hongxun  († 2011), heeft deze meditatie verandert in dat je vanaf het Centrum van je Geest (midden tussen je oren) naar je voeten toe en door je voeten heen naar buiten toe uitademt en het woord ‘smelt’ laat meegaan. Je laat je smelten tot je een hoopje botten overhoudt. Het is een oefenweg om het pijnlijke én bevrijdende proces van ontbinding te leren gaan.
 
Een andere meditatie is je voor te stellen dat je alle banden die je binden doorsnijd. Het zijn niet alleen banden met mensen of uiterlijke zaken, als een baan, een huis, maar ook de innerlijke bindingen aan gedachten, emoties en verlangens. Door je dit voor te stellen voel je de bevrijding die je dit geeft. Daarna kun je opnieuw kijken naar elke gedachte, emotie, band met iemand of iets anders en je afvragen of je daadwerkelijk deze band wilt doorsnijden. Zo niet, dan geeft deze oefening je de ruimte om je op een andere manier te gaan verbinden en het ‘niet-passende’ los te laten. Zo durf ik en kan ik als vanzelf loslaten. Het is geen doen meer, maar eenvoudigweg laten gebeuren.

Geplaatst door Helen IJsselmuiden op 3 december 2014

Reactie van lezers

Mooi stukje. Hier denk ik de laatste jaren ook over na. Mijn moeder heeft mij altijd opgevoed door als ik ergens verdriet om had te zeggen ’blijf er niet in hangen’, in wezen een variant op ’laat het los’. Het vervelende is dat als je zoiets zegt en je hiernaar gaat leven, dat je dus niet bij het loslaten komt: je verdringt de spanning en verdriet dat het probleem met zich meebrengt, maar houd het daardoor des te meer bij je. Er is altijd iets van verwerken of een plaats geven nodig om daadwerkelijk los te kunnen laten. Ontbinding vind ik ook een goed woord daarvoor, alhoewel ik denk dat binden juist ook erg belangrijk is, dus misschien meer via binden, naar ontbinden naar loslaten.

Cleo | Utrecht | 10-12-2014