Opmaat en op maat

‘Wat voor werk doe jij? vraagt Jolanda die voor een kennismakingsles qigong komt. ‘Dit is mijn werk’, zei ik: ‘het geven van lessen qigong en taiji en het individueel begeleiden van mensen, zodat ze tot ontplooiing komen.’ Vol verbazing kijkt ze me aan. ‘Dat is leuk!’ Een enkele keer vraagt iemand verder en wil weten waarom dit werk na ruim 20 jaar nog steeds mijn passie is.

Kleine stappen voorwaarts Vol-ledig

Het antwoord ligt vervat in twee begrippen: ‘opmaat’ en ‘op maat’. De lessen en de individuele begeleiding zijn voor de deelnemers veelal een opmaat om los te komen uit vaste patronen en om nieuwe wegen in te slaan. Dit gebeurt, omdat ik mijn lessen en begeleiding op maat aanbied. Carola kwam bijvoorbeeld met de vraag haar te helpen om tijdens de fietstochten voor woon-werk verkeer (30 km enkele reis) de energie beter door haar lichaam te laten stromen om zo ontspannen thuis te komen. Ze schrijft daarover:

‘Helen nam ruim de tijd om te kijken hoe de positie op mijn fiets was. Hierbij keek ze niet alleen naar mijn fysieke positie maar ook waar ik energetisch blokkeer. Door aanwijzingen te geven voelde ik al stroming op gang komen. Aangezien ook bij fietsen boven- en onderlichaam één geheel moeten vormen, kreeg ik een meer fysieke oefening met focus op dat overgangspunt mee naar huis.

Nu, 4 maanden later, en heel wat fietstochten verder ben ik Helen nog steeds dankbaar voor deze aanwijzingen. De ene dag gaat het beter dan de andere, maar alleen al denken aan de lessen geeft betere doorstroming in met name mijn benen.’

Vroeg of laat loopt ieder die qigong of taiji beoefend tegen zijn eigen grenzen aan. Dat hoort nou eenmaal bij het beoefenen van een kunst. Je ontdekt hierdoor waar jij jezelf in de weg staat om verder te komen. Op elke 10-rittenkaart, stappenkaart genaamd, schrijf ik een persoonlijke boodschap, een aandachtspunt voor de komende 10 lessen. Sommige deelnemers hebben al hun kaarten bewaard en zien zo welke weg ze hebben afgelegd.

In de lessen doet ieder op zijn eigen niveau de oefeningen. Ik geef ieder aanwijzingen op maat, naar zijn mogelijkheden op dat moment. Zo kan een deelnemer zijn grenzen slechten en doorgroeien. Voor mij is het afstemmen, geduldig afwachten, zoeken naar kleine stapjes voorwaarts, zacht blijven en iemand in zijn eigen tempo laten. Dit zorgt ervoor dat het lesgeven en het begeleiden altijd weer nieuw is. Ik voel me tevreden als ik zie dat iemand zijn eigen koers vindt. Marieke beschrijft in haar blog hoe het vinden van haar grenzen letterlijk een opmaat is geweest om in haar dagelijks leven beter te functioneren.

Mijn kunst en kunde zijn dus op juiste wijze de oefeningen in de lessen aan te bieden, zodat een deelnemer zich verder kan ontwikkelen. Ook bij healing en individuele begeleiding zijn mijn kunst en kunde naast iemand te blijven staan en hem uit te nodigen een stapje te zetten. Nicola zegt daar het volgende over:

‘In het één op één begeleidingsgesprek met Helen was het heel fijn om zonder veel woorden begrepen te worden. Ze leeft oprecht mee. Ik kreeg de ruimte om me uit te spreken, te vertellen waar ik tegenop zag. Dat hielp me om meer open in de situatie te staan. Echt contact is voor mij heel wezenlijk. Dat voel ik bij Helen.

Ze deed de healing, terwijl ik stond. Toen ze klaar was, merkte ik, dat mijn voeten vast geplakt zaten aan de vloer. Ik heb me nog nooit zo gegrond gevoeld. Het was een heel fijn gevoel om zo stevig te staan. Naderhand kwam m’n lijf langzaam iets in beweging, ik veerde zachtjes wat naar voren en naar achteren en kreeg ik de ruimte om na te genieten.

Ze vroeg of ik huiswerk mee wilde. Ik zei: ‘van jou wel, maar niet als ik m’n best moet doen, dat doe ik al zo veel’. Elke dag met krijt/potloden/stiften iets op papier zetten. Er mag een woord bij, maar dat hoeft niet. Om ruimte te geven aan m’n gevoel. Expressie in de ruimste zin van het woord. Het was heel fijn huiswerk en ook dat heeft me een stukje verder geholpen.’

Opmaat en op maat zijn twee begrippen voor mij waardoor ik nooit hetzelfde doe. Voor mij is het steeds weer de uitnodiging stil te zijn in mezelf, zodat ik kan luisteren en me verbinden met de ander.

Geplaatst door Helen IJsselmuiden op 14 november 2017