Alle blogs met tags: Ontspannen

Lichaamsbewustzijn

‘Als je niets doet, dat er dan toch wat kan gebeuren!’ Uit deze opmerking spreekt verwondering. Deze verwondering ontstond bij een deelnemer aan mijn lessen qigong tijdens een ontspanningsoefening van de grote lendenspier, ook wel psoas genaamd.
 
De
psoas  is een bijzondere spier. Hij ligt diep in je lichaam verscholen. Je kunt alleen zijn pezen in jouw liezen voelen. Hij loopt van de binnen-voorzijde van je lendenwervels naar de binnen-achterzijde van je benen. Hij verbindt de onderkant van jouw lichaam met jouw bovenkant. Over de psoas heen liggen vele spierlagen. Als de psoas gespannen is, dan kunnen de bovenliggende spieren klachten geven, bijvoorbeeld pijn in je knieën of een hoge ademhaling.
 
‘Als je niets doet, dat er dan toch wat kan gebeuren!’ Ik hoorde daar ook een vraag in. Hoe kan dat nu, dat als je niets doet, er toch van alles in je lichaam ten goede verandert? Het antwoord ligt besloten in de Chinese theorie van ‘yin en yang’.
 
‘Yin en yang’ vormen samen een eenheid en tegelijk zijn ze elkaars tegengestelden. ‘Yin’ betekent de schaduwzijde van de berg; ‘yang’ de zonzijde. Je lichaam bestaat uit botten, vlees, spieren, bloed; aards, niet zelf bewegend. Je hebt levensenergie nodig om in beweging te komen. Zoals in de bijbel (Genesis 2 vers 7) staat: ‘Toen boetseerde Jahwe God de mens uit stof, van de aarde genomen, en Hij blies hem de levensadem in de neus: zo werd de mens een levend wezen’. Lichaam en geest, elk anders en toch onlosmakelijk met elkaar verbonden.

veerkracht

De tijger ziet een impala en die lust hij rauw. Hij verzamelt zijn kracht in zijn achterlijf en zakt in zijn achterpoten. Als een pijl uit de boog springt hij in de lucht en pakt de impala.
Code rood: een zware zuidwesterstorm raast over het land. Bomen breken als luciferhoutjes af. Het riet in de polder ligt plat. Na enige tijd komt de wind tot bedaren. Het riet veert terug en staat weer overeind.

ontspannen

Het is buiten grijs en het motregent. Ik vertrek naar het Noorden. Elke kilometer die ik rijd, lijk ik meer en meer van mijn beslommeringen achter me te laten. Na de stad Groningen breekt de zon door; ook in mij. Ik voel me ontspannen. Even later sta ik met mijn schildersezel bij Noordpolderzijl. Ik schilder zowel de weidsheid van het Wad als de kleinste zeehaven van Nederland. De tijd verstrijkt en desondanks word ik niet moe van het staan. Langzaam vult mijn doek zich. Met elke streek op mijn doek zie ik meer van mijn omgeving. Ik voel zowel de weidsheid als de kracht van dit kleine haventje in mezelf. Aan het einde van de dag laat ik vol trots mijn schilderij aan de andere schilders zien. Dit is wat ik gezien heb. Ik ga blij en vol energie naar huis.