Vol-ledig

De geschiedenis van Vol-ledig begint op 29 februari 1996. Die dag wist ik van een zwarte bladzijde in mijn levensgeschiedenis een witte pagina te maken. Stichting Vol-ledig werd opgericht en ik kon hiervoor vrijwilligerswerk doen. Vier jaar daarvoor was ik door een auto geschept. Daarna had ik geen dag zonder pijn, geen dag zonder concentratie- en oogproblemen. Wel had ik levenslust, die me ertoe aanzette om mogelijkheden te zoeken om toch een leven te leiden dat mij vreugde brengt. De doelstelling van Vol-ledig was en is ‘de zelfredzaamheid van mensen vergroten door hun kwaliteiten te stimuleren’. Met Stichting Vol-ledig kon ik uitvinden wat te doen met mijn kwaliteiten en mijn beperkingen. Dit vroeg om veel zelfkennis en zelfacceptatie. In 1997 vroeg mijn toenmalige docente qigong mij een groep mensen met reuma of fibromyalgie deze Chinese bewegingskunst te onderwijzen. Na drie lessen bleek al, dat zowel mijn deelnemers als ikzelf energie van mijn lessen kregen. In 2001 was het aantal lessen zo uitgegroeid dat de Stichting mij in dienst nam als betaalde kracht. In 2002 werd de Stichting ontmanteld. Ik ben als zzp’er onder dezelfde naam en met dezelfde doelstelling verder gegaan.

In de jaren die volgden ontdekte ik veel over het leven. Elk van die ontdekkingen voelt als een pareltje dat ik graag met anderen deel. Hieronder lees je over een aantal van die parels:

Je bent lichaam en geest

Ik school me voortdurend bij. Voor het ongeluk heb ik aan Holos Academie voor Massagetherapie mijn diploma voor holistisch massage- en reflextherapeut gehaald. Ik was bezig met omscholing tot doktersassistente en met de Opleiding Persoonlijke Begeleiding op basis van kunstzinnige- en bewegingstherapie en spirituele psychosynthese. Deze laatste heb ik met goed gevolg afgerond. Sinds 1999 train en studeer ik bij het Buqi-instituut in qigong, taiji (ook met zwaard en waaier) en meditatie. In 2018 heb ik een week training van Liz Koch in core awareness gevolgd. Al deze opleidingen vormen samen een weefsel waarbij het fysieke, energetische, emotionele, verstandelijke en spirituele onafscheidelijk met elkaar verbonden zijn en elkaar beïnvloeden.

In mijn lessen of tijdens een healing voel ik wat de ander nodig heeft. Ik kan op elke laag van ons menszijn aanwijzingen geven:

  • fysiek, bijvoorbeeld om je bekkenbodemspieren te oefenen zodat je bekken stabiel blijft
  • energetisch, met beelden kun je vaak makkelijker je energie laten stromen waardoor je lekker warm wordt
  • emotioneel, een gesprek kan helpen om zicht te krijgen op wat er speelt
  • verstandelijk, begrijpen wat je doet kan inzicht geven
  • spiritueel, klank en stilte kunnen je weer een geheel doen voelen met het universele

Je kunt jezelf helen

In mij is het besef gegroeid, dat ieder mens zichzelf kan helen, als hij het heft in eigen hand neemt. Helen wil niet zeggen, dat alles te genezen valt. Helen wil zeggen, dat je in diepe verbondenheid met jezelf zowel ruimte aan je vreugde als aan je verdriet kunt geven. In die ruimte opent zich de weg die voor jou op dit moment het meest geschikt is om te bewandelen. Daaruit komt misschien genezing voort, misschien komen heel andere mogelijkheden naar boven waardoor je ongemak in een ander perspectief komt te staan en misschien … In ieder geval ga jij je weer een heel mens voelen.

Het leven is kleurrijk

In mijn twintiger jaren bezag ik het leven door een zwart-wit bril: iets was fout of goed. Ik wist precies waaraan ik me te houden had. Dat gaf me zekerheid. Geleidelijk ontdekte ik dat goed en fout slechts regels zijn die van buitenaf zijn opgelegd: opvoeding, school, kerk of maatschappij. Toen ik eenmaal de zwart-wit bril afzette, bleek het leven een feest van kleuren te zijn. Al deze kleuren kan ik ervaren. Sommige doen me goed en andere niet.

Op mijn lessen kun je een oefening niet goed of fout doen. De enige maatstaf is: geeft de oefening je vreugde? Door zo te oefenen kom je jezelf tegen en dat kan, zo zeggen mijn deelnemers, soms best confronterend zijn. Ook dat mag zijn ruimte krijgen. Tegelijk ervaren mijn deelnemers dat ik je mogelijkheden aanreik om te groeien, voorbij wat je nu als obstakel ervaart. In de les is naast het groepsproces ook veel ruimte voor individuele aandacht.

Verwezenlijken

Mijn revalidatiearts zei toentertijd, dat ik alles kon realiseren wat ik maar wilde. Ik moest, zo voegde hij hieraan toe, wel beseffen, dat sommige activiteiten veel meer tijd en inspanning zouden kosten dan vroeger. Ik leerde, dat ik stapje voor stapje kwam waar ik wezen wilde. Het leuke van kleine stapjes is, dat ik onderweg heel veel ontdekte waar ik anders aan voorbij zou zijn gegaan.

Mijn lessen bestaan uit kleine oefeningen, die je stapje voor stapje thuis brengen in je lichaam. Van daaruit kom je in beweging. Elke oefening leg ik in alle rust uit. Daarna gaat ieder op zijn eigen wijze met de oefening aan de slag. Aan het einde van de les is er tijd om te delen wat je ervaren hebt of om vragen over de oefeningen te stellen. Dit leidt er vaak toe, dat je ziet hoe je de oefening in het dagelijks leven kunt gebruiken.

Toewijding

Om niet gefixeerd te raken op mijn doel en bijbehorende obstakels ontdekte ik door Benedictijns timemanagement dat het gaat om toewijding. Voor een activiteit zet ik een klok en in dié tijd ben ik met dié activiteit bezig. Als het af is, mooi! Zo niet, dan reserveer ik opnieuw tijd ervoor.

In de lessen streven we niet om van klachten en/of ongemak af te komen. We zijn met zijn allen aan het oefenen. Tussendoor is er tijd voor thee en een grapje. Dat geeft dat de les omvliegt.

Helen IJsselmuiden

vol ledig Helen IJsselmuiden