Mijn zwaard en ik

Het was voor mij indertijd een grote uitdaging om taiji met zwaard te leren. Eens, lang geleden, heb ik een ongeluk gehad en ben ik met mijn hoofd tegen een auto en tegen de stoep geslagen. Hierbij heb ik NAH (niet aangeboren hersenletsel) opgelopen. De eerste poging om taiji met zwaard te leren strandde op pijn in mijn bovenrug. Ik liet daarom dit onderdeel van mijn opleiding taiji bij het Buqi-instituut rusten en ging verder met het volgende onderdeel, de partnervorm. Van de partnervorm leerde ik wanneer en waar ik een beweging niet door mijn lichaam naar de grond liet gaan. In plaats daarvan verkrampte ik en ging op fysieke kracht verder. Dit laatste was en is volstrekt niet de bedoeling en geeft pijn. Deze ervaring gebruikte ik in mijn taiji-beoefening en leerde steeds meer te bewegen vanuit veerkracht.

Helen IJsselmuiden van Vol-ledig vormt één geheel met haar zwaard

Dagelijks leven

Vanzelfsprekend ging ik dit ook in mijn dagelijks leven toepassen. Een voorbeeld: 
met mijn fiets in de hand belde ik aan bij een vriendin om te zien of we samen een kop koffie zouden kunnen drinken. Ze was thuis en nodigde me uit. Ik deed iets onhandigs en viel met fiets en al in een spiralende beweging op de grond en veerde weer omhoog. Ik zag mijn vriendin kijken met ogen zo groot als schoteltjes. In haar praktijk als cesartherapeute had ze dit nog nooit gezien. Ze bracht verbaasd uit dat ze me in slow-motion zag vallen en in een vloeiende beweging weer overeind komen.

Opleiding taiji met zwaard

Ik begon opnieuw met het zwaard. Wijzer geworden pakte ik de training anders aan. De training werd in weekenden gegeven en dat was meestal te veel voor mij. Als ik na de eerste dag erg moe was, mijn concentratie verslechterde en/of ik pijn had, dan ging ik niet naar de tweede dag. Ik had thuis een filmpje van de serie van bewegingen met zwaard, de vorm. Ik bekeek dit in de ochtend nadat ik wakker was geworden en in de avond voor het slapen gaan. Elke dag trainde ik een half uur. Shen Zhengyu, mijn trainer van het Buqi-instituut, herhaalde gelukkig altijd weer wat het vorige weekend gedaan was. Zó maakte ik me taiji met zwaard eigen. Inmiddels is het zwaard een natuurlijk verlengstuk van mij geworden.

het leven is geen gevecht

Om taiji met zwaard te beoefenen, heb je ruimte nodig. Ik ga daarom altijd naar buiten op een parkeerplaats in de buurt. Ik heb bij de omringende huizen een kaartje in de bus gedaan, zodat de buurtbewoners niet zouden schrikken. De reactie van mensen die voorbij komen, is zeer wisselend, maar gereageerd wordt er. De mooiste reactie was van een man die ongetwijfeld de oorlog heeft meegemaakt. Hij zei tot mijn verbazing ‘iedereen zou dit moeten leren’. Ik vroeg hem naar de reden hiervoor. Hij antwoordde ‘als je dit goed beheerst, dan hoef je niet meer te vechten. Je kunt dan meningsverschillen ook anders oplossen’. Het is waar wat hij zei en één van de zaken die voor mij het moeilijkst te leren is. Ophouden met vechten, niet letterlijk, maar het dagelijks leven niet als een duel te zien. Ook daar helpt taiji met zwaard me bij. Als ik heerlijk buiten een half uur geconcentreerd bezig ben, is mijn geest wijds en ruim. Ik ben minder gemakkelijk uit mijn evenwicht te brengen en kom niet snel in de vecht-modus. Nieuwe ideeën stromen binnen.

Zwaard, mijn vriend

Zwaard is voor mij een vriend geworden. Elke gemoedstoestand kan ik met mijn zwaard tot expressie brengen. Neem ik de tijd, dan ervaar ik dat het zwaard me antwoordt. Mijn gemoed is na de training verinnerlijkt en veranderd.

Misschien vind je de volgende artikelen ook interessant om te lezen:
Taiji
Vijf elementen en taiji waaier

Geplaatst door Helen IJsselmuiden op 5 september 2017